Sevgili Kızım, DEHBTi (Dikkat Eksikliği ve Hiperaktive Bozukluğu) bir babanın kızıyla ve kendi geçmişiyle hesaplaşmasını anlatır. Bu tek kişilik oyunda, babalık, annelik, çocukluk ve insan olmanın sancıları metnin ana eksenini oluşturur.
Anlatıcı olan babanın yolculuğu, aslında içindeki yaralı çocuğa doğru yapılan bir yolculuktur. Kızına yazmaya uğraştığı mektubu yazarken yaşadığı DEHB’ye özgü değişimler özünde kendi çocukluğuna ve tüm yarım kalmış çocukluklara dokunur. Metin, yazarının ifadesiyle “her yaralı ruha seslenir” ve sahnede bireyin iç savaşını bir kozaya dönüştürür. Babaların eksikliği, annelerin gölgesi, toplumun dayattığı kalıplar ve bireyin iç çalkantıları oyunda birer birer görünür hale gelir. Bu yönüyle oyun, kuşaklar arası travmalar ve bunların iyileştirilmesi temasını da ele alır: Kendi babasından göremediği rehberliği, kendi çocuğuna vermeye çalışan bir adamın çabası...
